Mijn weg hiernaartoe

Opgroeien in een streng systeem

Ik groeide op in een gesloten, streng religieus systeem, waarin de onbewuste boodschap heel duidelijk was: als je er niet bij hoort, heeft dat grote consequenties. “Hoe het hoort” was voor mij geen mening, maar een voorwaarde om veilig te zijn. Me aanpassen, voldoen, erbij horen – dat was wat ik leerde.

Pas na mijn veertigste ontdekte ik dat het écht anders kan. Dat de vraag “maar wat werkt dan voor míj?” überhaupt een optie is. Achteraf klinkt dat zo logisch, maar jarenlang was dat gewoon niet mijn werkelijkheid.

Rouw, verlies en een nieuw begin

Toen mijn vader overleed – ik was zestien – kwam alles op zijn kop te staan. In die periode nam ik afscheid van het geloof waarin ik was opgegroeid en belandde ik in een identiteitscrisis. Wie ben ik, als ik niet meer leef volgens de regels die ik altijd heb gevolgd? Tegelijkertijd ervoer ik dingen die haaks stonden op wat ik altijd had geloofd: ik voelde en zag dat er méér is dan alleen het lichaam. Daar had ik toen nog geen woorden voor, maar het raakte aan een diep weten.

Ik kom uit een gezin waarin veel strijd was – om geloof, om geld, om overleven. Mijn moeder vluchtte als negenjarig meisje uit Indonesië. Haar verhaal van ontworteling, opnieuw beginnen en enorme veerkracht loopt als een draad door mijn familie heen. Van haar heb ik veel geleerd over doorgaan, vallen en toch weer opstaan.

Bijna-doodervaringen in mijn familie

Ik heb een oudere broer en een jonger broertje. Beiden hebben een bijna-doodervaring gehad en zijn letterlijk teruggekeerd in het leven. Dat alleen al heeft mijn spirituele gevoel verder gevormd. Vooral met de ervaring van mijn jongere broertje voel ik een sterke verbinding: terwijl artsen en familie zich voorbereidden om de stekkers eruit te halen, wist ik diep vanbinnen: “hij gaat niet dood.” Dat bleek te kloppen.

Niet omdat gelijk hebben belangrijk is, maar omdat ik sindsdien weet dat ik mijn helder-weten mag vertrouwen. Die innerlijke stem is een vaste gids geworden.

Mijn oudere broer is een enorme drijfveer voor mij geweest. Na onze heftige jeugd koos hij een heel ander pad dan ik, en hij heeft de écht moeilijke weg gelopen. Van hem heb ik geleerd dat liefde alles overstijgt. Ik kan het oneens zijn met keuzes, en toch blijft liefde. Ieder mens heeft zijn eigen pad. Dat besef neem ik mee in hoe ik naar mensen kijk.

Werk, carrière en innerlijke onrust

Jarenlang heb ik gedaan wat “klopt” volgens de buitenwereld: hard werken, presteren, zorgen dat ik het goed voor elkaar had. Ik ging rechten studeren en werkte als incassojurist. Veel geld verdienen was leuk, maar vanbinnen was ik diep ongelukkig. Mijn hoofd deed wat logisch leek, maar mijn hart en lijf liepen op hun tenen.

Daarna koos ik voor het onderwijs. Als juf, en nu als leerkracht op een nieuwkomersschool, werk ik met kinderen die een nieuw begin maken in Nederland. Hun verhalen en veerkracht raken direct aan mijn eigen wortels en geschiedenis. Het verlangen om wél te zien, wél te luisteren en ruimte te geven aan wie iemand in essentie is, werd alleen maar groter.

Vanuit het onderwijs ben ik trainingen en coaching gaan geven op het gebied van sociale en emotionele ontwikkeling (SEL) en trauma. Daar groeide de wens om mezelf verder te verdiepen – niet alleen voor de ander, maar ook voor mijzelf.

De weg van heling

De opleiding tot NLP Practitioner en later Master Practitioner was een keerpunt. Het bracht naar boven wat jarenlang onbewust op de achtergrond had gespeeld. Ik leerde mijn patronen en overlevingsstrategieën herkennen en ontdekte dat ik niet meer hóefde te leven vanuit “erbij horen tegen elke prijs”. Er kwam ruimte voor een nieuwe vraag: wat werkt er eigenlijk voor míj?

Helen bleek geen magische sprong, maar een weg van vele kleine stappen. En ja, dat was zoeken: hoe dóe je dat, helen? Inmiddels weet ik hoe – niet dat er nooit meer iets te helen valt, maar omdat ik nu handvatten heb. En dat is precies wat ik een ander te bieden heb: je hoeft het niet alleen te doen. Als iets in jouw leven nu niet meer klopt of niet lekker loopt, is er een andere weg mogelijk.

In de loop der jaren is mijn verbinding met het universum, met energie en met dat wat niet met het hoofd te begrijpen is, steeds sterker geworden. Rouw, verlies, geloof, strijd, geldzorgen, identiteitsvragen, moederschap, partner zijn – al die ervaringen hebben mij niet gebroken, maar juist zachter, wijzer en helderder gemaakt.

In de loop van de jaren kwam daar nog iets bij: tarot. Niet als “voorspellen”, maar als een spiegel van het onbewuste. Ik was eigenlijk altijd al nieuwsgierig naar kaarten. Ik kon niet eens precies uitleggen waarom — ik vond ze gewoon fascinerend. Alleen: vóór mijn zestiende was dat, in verband met mijn geloof, absoluut uit den boze. En tóch bleef die nieuwsgierigheid. Stil op de achtergrond, maar wel aanwezig.

Op een gegeven moment kon ik mezelf niet meer tegenhouden. Ik wilde begrijpen wat erachter zat: de kaarten, de symboliek, en de taal die erin verborgen ligt. Dat ging niet van de ene op de andere dag — daar zijn jaren overheen gegaan. Uiteindelijk ontdekte ik wat tarot voor míj betekent door erover te lezen, de kaarten te bestuderen, ermee te oefenen en readings te doen voor anderen. Ik heb dit echt ervaren als een mooie ontdekkingsreis.

Gaandeweg merkte ik dat de kaarten voor mij vaak een ingang vormen naar die onzichtbare laag. Alsof het leven via symboliek met me “meepraat”. Het is een interessant proces dat zich stap voor stap is gaan ontvouwen. Een legging kan verhelderen, raken en iets openen — en soms is één kaart al genoeg om zichtbaar te maken wat iemand allang voelt, maar nog niet hardop kan zeggen.

Voor wie ik er ben